கடைதல்

பாற்கடலைக் கடைந்துக் கொடு
அமிர்தமென்றால்...
தேவனாகிறேன்!
நஞ்சென்றால்...
அசுரனாகிறேன்!
மந்திரமலை நின்... ஆக...
வாசுகி நின்....ஆக...
எது கிடைத்தாலும்...
விசுவாசமாயிருப்பேன்!!

கலவரம்

பிதுங்கின...
பதிந்தன...
சிவந்தன...
சிலிர்த்தன...
மயங்கின...
முளைத்தன...
வளைந்தன...
விளைந்தன...
ஒலித்தன...
ஒளித்தன...
என்ன யோசிக்கிறாய்?
மேல் குறிப்புகள்...
உன் அதரம் சிந்திய...
அமுதம் செய்த...
கலவரம் என்னில்!!!

கடல் கன்னி

கண்கள் வலை விரித்து...
சிரிப்பு அலைகள் வீசி...
காதல் கடலில் வளித்துக்கொண்டாய்...
கற்பனைக் கரையில் நின்ற குற்றதிற்காக!
வாழ்க்கைப் படகில்...
துணையாக வருவாய் என
நினைத்துக்கொண்டிருக்க...
பிரிவு சங்கை முழங்கிச் சென்றாய்...
கண்ணிரில் கனவுகளை நனைத்து!
எதிர்பார்ப்புத் துறைமுகத்தில்...
நம்பிக்கைக் கப்பலேறி...
ஒற்றை மாலுமியாகக் காத்திருக்கிறேன்...
கதைகள் வர்ணிக்கும்...
கடல் கன்னியாகவாவது வந்து...
வளித்துவிட்டு ரசித்த கடலுக்குள்
நிரந்தரமாக...
இழுத்துச் சென்றுவிடுவாயென!

கோவில் தேர்

நினைவுகள் தோரணங்களாக...
கனவுகள் மாலைகளாக...
உணர்வுகள் ஆபரணங்களாக...
மௌனம் மணியோசையாக...
புன்னகை பிரசாதமாக...
பவனி வருகிறாய்
இதயப்பிரகாரமெங்கும்...
காதல் வடம்பிடித்திழுக்க...
திருக்கோயில் தேர் போல!

தாய் வீடு

புகுந்து வந்து...
உள்ளத்தைக் காதலுக்குக் அற்பணித்து...
பொன்னுடலைக் காமத்திற்கு காணிக்கையாக்கி...
வள்ளுவனின் மூன்றாம் பாலுக்கு விளக்கம் தேடி...
விடையாக...
உயிருக்கு உருக்கொடுத்து...
ஈரைந்து மாதங்கள்
கருவோடுக் காப்பாற்றி...
மருஜென்மமெடுத்து
பெற்றெடுத்தாய் என்னை...
தாய்வீட்டில்!

முடிவு

உன் கண்களை முட்டினேன்...
மணமாலையில் முடிந்தது!
உன் வெட்கத்தை முட்டினேன்...
மழலையில் முடிந்தது!

கோபம்

பிரம்மனின் அழகிய
ஓவியம் நீ!
கடுங்கோபம் அவனோடு!
எனக்கு முன் காதலித்துவிட்டானே
உன்னை!

ஜனநாயகம்

நாட்டின் முதுகெலும்பாய்...
பெரும்பாலான குடிமக்களின் எல்லைக்கோடாய்..
ஜனநாயகத்தின் சாபக்கேடாய்...
தங்கக்கோடென மின்னி ஒளிர்ந்துக்கொண்டிருக்கிறது...
வறுமை கோடு!

மகாத்மா உயிர் உருக்கி வாங்கித்தந்த சுதந்திரம்...
சில அரசியல் ராஜாக்கள்
ஏழை மக்களின் உயிரை உருக்கி...
தேசத்தை கொள்ளையடிக்க மட்டும்
தற்பபோது பயன்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது!

காமப்பசியைத் தீர்த்துக்கொள்ள...
பெண்களைத் துகிலுரித்துக்கொண்டிருக்கும்
இரக்கமற்ற துச்சாதணன்களைப் பெற்றுவிட்டோமேயென்று
அழுது அழுது கண்ணீரெல்லாம் வற்றி...
வரண்டப் பாலைவனமாகிக் கொண்டிருக்கிறாள்...
பாரதத் தாய்!

ஒரு வேளை கஞ்சிக்கு வழியில்லை...
பல ஏழைகளின் குடும்பத்தில்!
பல கோடிகளுக்குச் சண்டை நடக்கிறது...
சில அரசியல் புனிதர்கள் குடும்பத்தில்!

கோடிகளுக்கு எத்தனைப் பூஜ்ஜியங்களென்றே தெரியாமல் ...
உழைத்து உழைத்து...
தண்டு வலைந்துப்போன நெற்கதிர்களுக்கிடையில்
சில கோடிகள் சேமிப்பில் குறைந்ததென்று...
அடிவயிற்றிலிருந்து அலறிக்கொண்டு ஓடிக்களிக்கின்றன...
சிலச் சுயநலப் பெருச்சாலிகள்!

அரசியல் நரிகளாய் மாறி...
ஏழை மக்களை ஏமாற்றி...
பணத்தையும் மானத்தையும் பறிக்கும் யுக்தியை...
முடிந்தால் அவர்களை...
வாழவைக்கப் பயன்படுத்துங்கள்!

ஜன நியாயமானத் தேவைகள் நிறைவேறுமென்று நம்பி...
பெற்றோர்க்குக்கூடப் பணிவிடைச் செய்யாது...
தொண்டர்களாகி...
கைகளாலும், கால்களாலும் சேவைகள் புரிந்து...
அரசியல் சிம்மாசனத்தில் உங்களையேற்றிவிட்ட...
அந்த ஏணிப்படிகளைப் பத்திரப்படுத்தி வைக்கவேண்டாம்...
நொறுக்காமலாவது இருக்கலாமல்லவா?!!

ஜனங்களின் நாயகன்களாக இல்லாவிட்டாலும்
ஜனங்களிடம் நயமாகயிருக்கவாவது...
எள்ளளவு முயற்சிச்செய்யுங்கள்!
கால தேவன் மனமிரங்கி...
உங்களின் பாவக்கணக்கில்...
சிறிதேனும் தள்ளுபடிச் செய்ய...
வழிக்காட்டுங்கள்!!!

ரணங்கள்

உன் நிழலை மட்டும் தான்
உன்னால் கொண்டுச்செல்ல முடியும்
என்னிடமிருந்து...
உன் நினைவுகளை அல்ல!

என் இதயத்தைத்தான்...
எடுத்துச் செல்கிறாய்!
உன் ஈரமற்ற இதயத்தைத்தான்
என்னிடம் அடகு வைத்துவிட்டாயே
நீ காதலித்தக் காலங்களில்!

நீ அடகுதான் வைத்தாயென்று அறியாமலேயே...
எனக்குப் பரிசாகக் கொடுத்தாயென்று
இந்த நிமிடம் வரை...
நான் தான்...
அதை ஒரு பொக்கிஷமாகப் பாதுகாத்து வந்தேன்!

இறுதியாக...
நான் கேட்காத வட்டியாக...
நினைவுகள் என்னும் ரணங்களை...
எனக்கு கொடுத்துவிட்டுப் போகிறாய்...
கடன் தீர்ந்ததென்று!

நீ...
எங்கு வேண்டுமானாலும் போ!
ஆனால்...
என்னைப்போல் யாருக்கும்...
கடனாளியாகிவிடாதே!

முதல் காணிக்கை

நாகரீகம் என்ற பெயரில்...
காதலை கொச்சைப்படுத்திவிட்டு
பண்பாட்டை மறந்து
நிதானத்தை இழந்து
தன்னடக்கத்தை விற்று
காலங்காலமாக கட்டிக்காத்த குடும்பமானத்தை,
ஊராரின் நையாண்டிக்கு தாராளமாக அர்ப்பணித்துவிட்டு
தேவைகளைத் தீர்த்துக்கொண்டு...
வேண்டுமா? வேண்டாமா? என்று
நாணமில்லாமல் விவாதித்தார்கள்
நீ முளைத்துவிட்டாய் என்றறிந்து
உன்னை விதைத்தவனும், நிலத்தை விற்றவளும்!
ஆனால்,
விதி நிர்ணயிக்க... காலம் ஒத்துழைக்க...
மக்கள் எண்ணிக்கையைக் கூட்டிக்கொண்டு
நீயே தைரியமாகப் பிறந்துவிட்டாய்
இந்த பரந்த உலகை நேரிட!
பிறகு,
உன் கண்ணீர்த்துளியை மட்டும் ஏன் பிடித்துவைத்திருக்கிறாய்?!!
அதையும் தைரியமாக போகவிடு...
உன் வாழ்க்கைப் போராட்டத்திற்கு..
நீ அற்பணிக்கும் முதல் காணிக்கையாக!!

பிடித்து நின்றுவிட்டால்.

எத்தனை துன்பம் வந்தாலென்ன....
உன்னை போல் பிடித்து நின்றுவிட்டால்..
வாழ்வில் முன்னேறி விடலாம்!

கண்ணீரை பின் தொடர்ந்து.....

அன்று உன் கால்களை பின் தொடர்ந்தேன்...
நீ வசிக்கும் உன் வீட்டின் வழி அறிய!
இன்று என் கண்ணீரைப் பின் தொடர்கிறேன்...
உன் நினைவுகள் இல்லாத வழி அறிய!

காத்திருக்கிறேன்....

அன்பே,
உன் கண்களால் கைது செய்தாய்.....
பொறுத்துக்கொண்டேன்! உன் சிரிப்பால் போர் முரசிட்டாய்...பொறுத்துக்கொண்டேன்!
உன் இதழ் சிந்தும் முத்தங்களால் போரிட்டாய்
அதையும் பொறுத்துக்கொண்டேன்!
இப்படி நீயாக வலிய வந்து, என் இதய களத்தில் காதல் போர் தொடுத்துவிட்டு 

சட்டென்று இப்பொழுது மௌனதவத்தில் அமர்ந்துவிட்டாய்?!!! 

இதை மட்டும் என்னால் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியாது!
காரணம் எதுவாயினும் சரி....!
உயிரே,
இந்த உலகை வெறுத்தேன்...
உன் நினைவோடு வாழ!
நான் ஷாஜகான் அல்ல உனக்காக தாஜ்மகால் எழுப்ப!
சாதரண மனிதன்! உள்ளமெங்கும் உன்னை நிரப்பி, அதில் கனவுகளுடன் நீந்துபவன்!
உன் இந்த மௌனதவம்...
நான் உன்னையே நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் என் பிழைக்கு நீ தரும் தண்டனையா?!
அல்ல
ஆயுள் முழுவதும் உன்னையே நினைக்க வேண்டும் என்ற உன் பேராசைக்கு நீ கையாளும் யுக்தீயா?!
பதில் அறியாமல் நான் உன்னை விடமாட்டேன்!
காத்திருக்கிறேன் உன் இதய கதவுகளின் வாயிலில்...
நீ எட்டியாவது பார்ப்பாயென்று!